تبلیغات
فرهنگ - امام حسین (ع)

امام حسین (ع)

یکشنبه 29 آذر 1388 09:53 ب.ظ

نویسنده : علی خزائی

پیشواى سوم حضرت امام حسین (ع)

بسم الله الرحمن الرحیم

به روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت (1) دومین فرزند برومند حضرت على و فاطمه،كه درود خدا بر ایشان باد،در خانه‏ى وحى و ولایت،چشم به جهان گشود.

چون خبر ولادتش به پیامبر گرامى اسلام (ص) رسید،به خانه‏ى حضرت على و فاطمه (ع) آمد و اسماء (2) را فرمود تا كودكش را بیاورد.اسماء او را در پارچه‏یى سپید پیچید و خدمت رسول اكرم (ص) برد،آن گرامى به گوش راست او اذان و به گوش چپ او اقامه گفت (3) .

به روزهاى اول یا هفتمین روز ولادت با سعادتش،امین وحى الهى،جبرئیل،فرود آمد و گفت:

سلام خداوند بر تو باد اى رسول خدا،این نوزاد را به نام‏پسر كوچك هارون‏«شبیر» (4) كه به عربى‏«حسین‏»خوانده مى‏شود،نام بگذار. (5) چون على (ع) براى تو بسان هارون براى موسى بن عمران است جز آنكه تو خاتم پیغمبران هستى.

و به این ترتیب نام پر عظمت‏«حسین‏»از جانب پروردگار،براى دومین فرزند فاطمه انتخاب شد.

به روز هفتم ولادتش،فاطمه‏ى زهراء كه سلام خداوند بر او باد،گوسفندى را براى فرزندش به عنوان عقیقه (6) كشت،و سر آن حضرت را تراشید و هم وزن موى سر او نقره صدقه داد. (7)

حسین و پیامبر (ص)

از ولادت حسین بن على (ع) كه در سال چهارم هجرت بود تا رحلت رسول الله (ص) كه شش سال و چند ماه بعد اتفاق افتاد،مردم از اظهار محبت و لطفى كه پیامبر راستین اسلام (ص) در باره‏ى حسین (ع) ابراز مى‏داشت،به بزرگوارى و مقام شامخ پیشواى سوم آگاه شدند.

سلمان فارسى مى‏گوید:دیدم كه رسول خدا (ص) حسین (ع) را بر زانوى خویش نهاده او را مى‏بوسید و مى‏فرمود:

تو بزرگوار و پسر بزرگوار و پدر بزرگوارانى،تو امام و پسر امام و پدر امامان هستى،تو جت‏خدا و پسر حجت‏خدا و پدر حجت‏هاى خدایى كه نه نفرند و خاتم ایشان،قائم ایشان (امام زمان عج) مى‏باشد. (8)

انس بن مالك روایت مى‏كند:

وقتى از پیامبر پرسیدند كدامیك از اهل بیت‏خود را بیشتر دوست مى‏دارى،فرمود:حسن و حسین را، (9) بارها رسول گرامى حسن و حسین را به سینه مى‏فشرد و آنان را مى‏بویید و مى‏بوسید. (10)

ابو هریره كه از مزدوران معاویه و از دشمنان خاندان امامت است در عین حال اعتراف مى‏كند كه:

رسول اكرم (ص) را دیدم كه حسن و حسین (ع) را بر شانه‏هاى خویش نشانده بود و به سوى ما مى‏آمد،وقتى به ما رسید فرمود:هر كس این دو فرزندم را دوست‏بدارد مرا دوست داشته و هر كه با آنان دشمنى ورزد با من دشمنى نموده است. (11)

عالى‏ترین،صمیمى‏ترین و گویاترین رابطه‏ى معنوى و ملكوتى بین پیامبر و حسین را مى‏توان در این جمله‏ى رسول گرامى اسلام (ص) خواند كه فرمود:حسین از من و من‏از حسینم. (12)

حسین با پدر

شش سال از عمرش با پیامبر بزرگوار سپرى شد،و آنگاه كه رسول خدا (ص) چشم از جهان فرو بست و به لقاء پروردگار شتافت،مدت سى سال با پدر زیست.پدرى كه جز به انصاف حكم نكرد،و جز به طهارت و بندگى نگذرانید،جز خدا ندید و جز خدا نخواست و جز خدا نیافت. پدرى كه در زمان حكومتش لحظه‏اى او را آرام نگذاشتند،همچنانكه به هنگام غصب خلافتش جز به آزارش برنخاستند.در تمام این مدت،با دل و جان از اوامر پدر اطاعت مى‏كرد، و در چند سالى كه حضرت على (ع) متصدى خلافت ظاهرى شد،حضرت حسین (ع) در راه پیشبرد اهداف اسلامى،مانند یك سرباز فداكار همچون برادر بزرگوارش مى‏كوشید،و در جنگهاى‏«جمل‏»،«صفین‏»و«نهروان‏»شركت داشت. (13) و به این ترتیب،از پدرش امیر المؤمنین (ع) و دین خدا حمایت كرد و حتى گاهى در حضور جمعیت‏به غاصبین خلافت اعتراض مى‏كرد.

در زمان حكومت عمر،امام حسین (ع) وارد مسجد شد،خلیفه‏ى دوم را بر منبر رسول الله (ص) مشاهده كرد كه سخن‏مى‏گفت.بلا درنگ از منبر بالا رفت و فریاد زد:از منبر پدرم فرود آى... (14)

امام حسین با برادر

پس از شهادت حضرت على علیه السلام،به فرموده‏ى رسول خدا (ص) و وصیت امیر المؤمنین (ع) امامت و رهبرى شیعیان به حسن بن على علیه السلام،فرزند بزرگ امیر المؤمنین (ع) منتقل گشت و بر همه‏ى مردم واجب و لازم آمد كه به فرامین پیشوایان امام حسن (ع) گوش فرا دارند.امام حسین (ع) كه دست پرورد وحى محمدى و ولایت علوى بود، همراه و همكار و همفكر برادرش بود.

چنانكه وقتى بنابر مصالح اسلام و جامعه‏ى مسلمانان و به دستور خداوند بزرگ امام حسن (ع) مجبور شد كه با معاویه صلح كند و آن همه ناراحتیها را تحمل نماید،امام حسین (ع) شریك رنجهاى برادر بود و چون مى‏دانست كه این صلح به صلاح اسلام و مسلمین است، هرگز اعتراض به برادر نداشت و حتى یكروز كه معاویه،در حضور امام حسن و امام حسین (ع) دهان آلوده‏اش را به بدگویى نسبت‏به امام حسن و پدر بزرگوارشان امیر مؤمنان (ع) گشود، امام حسین (ع) به دفاع برخاست تا سخن در گلوى معاویه بشكند و سزاى ناهنجاریش را به كنارش بگذارد ولى امام حسن (ع) او را به‏سكوت و خاموشى فرا خواند،امام حسین (ع) پذیرا شد و به جایش باز گشت،آنگاه امام حسن (ع) خود به پاسخ معاویه بر آمد،و با بیانى رسا و كوبنده،خاموشش ساخت. (15)

پى‏نوشتها:

1- در سال و ماه و روز ولادت امام حسین (ع) اقوال دیگرى هم گفته شده است،ولى ما قول مشهور بین شیعه را نقل كردیم.ر.به.ك.اعلام الورى طبرسى ص 213

2- احتمال دارد منظور از اسماء،دختر یزید بن سكن انصارى باشد.ر.به.ك.اعیان الشیعه جزء 11 ص 167

3- امالى شیخ طوسى ج 1 ص 377

4- شبر بر وزن حسن و شبیر بر وزن حسین و مشبر بر وزن محسن نام پسران هارون بوده است و پیغمبر اسلام (ص) فرزندان خود حسن و حسین و محسن را به این سه نام نامیده است- تاج العروس ج 3 ص 389،این سه كلمه در زبان عبرى همان معنى را دارد كه حسن و حسین و محسن در زبان عربى دارد- لسان العرب ج 6 ص 60

5- معانى الاخبار ص 57

6- در منابع اسلامى در باره‏ى عقیقه سفارش فراوان شده و براى سلامتى فرزند بسیار مؤثر دانسته شده است،ر.به.ك.وسائل الشیعه ج 15 ص 143 به بعد.

7- كافى ج 6 ص 33.

8- مقتل خوارزمى ج 1 ص 146- كمال الدین صدوق ص 152.

9- سنن ترمذى ج 5 ص 323.

10- ذخائر العقبى ص 122.

11- الاصابه ج 11 ص 330.

12- سنن ترمذى ج 5 ص 324- در این قسمت روایاتى كه در كتابهاى اهل تسنن آمده است نقل شد تا براى آنها هم سندیت داشته باشد.

13- الاصابه ج 1 ص 333.

14- تذكرة الخواص ابن جوزى ص 34- الاصابه ج 1 ص 333،آنطور كه بعضى از مورخین گفته‏اند این موضوع تقریبا در سن دهسالگى امام حسین (ع) اتفاق افتاده است.

15- ارشاد مفید ص 173.

برگرفته از كتاب پیشوای سوم نوشته هیئت تحریره موسسه اصول دین قم

 

 




دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: امام حسین(ع) ،
دنبالک ها: امامان ،
آخرین ویرایش: - -